Kalbimin ortasında ve leknin sebebiydin. Senden kaçmak isterken, aynı zamanda delice ruhuna akmak, içine hapsolmak istiyordum. Özlemdin, özleme olan sevdaydın.
Sana duyduğum akıl almaz sevgimiydi özlemimi perçinleyen, yoksa özleme olan açlığım mı seni sevmeme sebepti? Aklımı kurcalayan korkunç bir bilinmezdi bu.Seni sevmek ve yokluğu sevmek aynı şeydi.
Özlemle seni ararken güneşte buldum. Sana koşar gibi güneşe koştum. Yüzümde parlayan güneş ışıklarıısıtıyordu tüm ruhumu.
sonra yağmurda buldum. Sen kalbimi ateş gibi yakarken, yağmur ruhumu serinletiyordu. Yağmurda saklanıp, ona karışmış olmana rağmen, birbirinizden farklıydınız. Yağmur beni koruyup kollar, sarıp sarmalarken sen ısrarla kaçıp seni bulmamı zorlaştırıyordun. Sen kaçarken yağmur bana geliyordu. Yağmurun verdiği huzuru bozup, bunun yerine içime aşkınla acıyı ve bilinmezliğin fırtınasını koyuyordun. Bu fırtına beni sürükleyip sağa sola savuruyordu.
Ama her şeye rağmen yağmurun sesinde seni aramak mutluluğun en güzeliydi. Yağmurun sesine karışmıştı sesin. Yağmur damlaları gibi akıyordun yüreğime. Bazen usul usul, bazen de korkunç bir fırtına gibi şiddetli..
Sana tüm varlığıyla akan yüreğim direniyordu, kapatmıştı kapılarını.. Ama yağmura karşı koyamıyordu. Çünkü o yağmurda sen vardın. Yağmur seni bana getirmişti. Bahar mevsiminde ansızın yağan yağmurla içime girmiş, ruhumu esir almıştın. Bencilce bana ve yağmura sahip olmuştun.
e&t2005
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder