Fecidir ait olamama ait hissedememek. Her sabah aynı cümle ile kalkarsın yataktan: ''İşte bi gün daha..."
İlk ağrıtan başını yerdeki halının desenleri olur, sonra biner üstüne bu ağrının duvarki resim oturdugun sandalye köşede duran masa.
Duramazsın, durdurmaz bu baş ağrısı seni.
Dışarı çıkarsın yanından bir kadın geçer, çok gereksiz gelir bu sana gereksiz bir kadın gereksiz bi insanın yanından geçiyor.
O ağacın ne işi var şimdi orada o sokak lambasını neden oraya oturtmuşlar oysa biraz daha solda olsa ağaç onun arkasında demin yanımdan geçen kadında o lambanın altında.
Böle olmalıydı asıl manzara.
Kalabalığa karışınca daha da artar bu delilik. Ön masada oturan kız öyle bakamaz karşısındaki çocuga, öle bakılmaz ki!
Sonra içinden mi gelir yoksa mistik bi güç mü sürekler seni bilemezsin, ayakların senin çok yüksek çok yüksek bir yere taşır.
Oradan bakarsın bir de aşagıda duran kendine; manzara çok hoş her şey yerli yerinde ah bir de sen olmasan içinde

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder