Ağlamak için nedene ihtiyaç duymuyorum komedi dizisinin en ufak duygusal sahnesinde.. mesela chuck ın annesi tarafından ihanete uğraması sonrası yaşadığı hayal kırıklığı..
yada desperate housewifes da gaby nin kendi kızına ulaşmak için yaptığı fedakarlıklar. komedi dizilerini gözyaşlarımla soslandırmama neden oluyor.
yaşım mı geçiyor beni mi değişiyorum..
öğretilerimde yanlışlık mı var. ağlamak güçle ilgili değil miymiş yoksa..
en son dün "one thre hill" izledim.. brooke küçük bir çocuğu kurtarmak için hayatını feda ettiğinde hıçkıra hıçkıra ağlıyordum..
sonra utandım. ağladığım için.. evde yanımda kimse olmadığını düşündüm rahatladım..
sanırım ağlamak güçle ilgili değil duygularla ilgili..
güçlüysen ağlamazsın diye bir şey yok ... duyguların varsa ağlarsın bu gerçek..
belki bu nedenle babam ve oğlum filmini izlemedim.. ağlamak istemediğim için..
neyse sonbir kaç ayda robot olmadığım ağlayabildiğim ortaya çıktı: 4 aydır ..
acımasızım.. komik olaylarda bile buldum ağlanacak durum. geçmişte ağlamayışlarımın acısını çıkarıyorum
ağla be emel kim tutar seni diyenim yok..
ağlama değmez hayat bu göz yaşlarına diyenim çok olsun inşalllaahhhh
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder