Bugüne geldiğimde genç kızlıktan hayalini kurduğum pek çok şeye kavuştuğumu fark ettim. 2 evim ,güzel bir işim, arkadaşlarım, birkaç sağlam dost, çok sevdiğim sevildiğim ailem..
Ama hayalini kurduğum ama henüz olmayan bir şey vardı. sevebileceğim beni seveceğim birisi. her sabah yanında uyandığımda yüzüne bakıp gülümseyerek şükredeceğim..
lisedeyken hiç erkek arkadaşım olmadı. üniversitedeyken oda arkadaşlarımın çöp çatanca tavırları da uzun vadeli sonuçlar vermemiş. saçma sapan erken yaşta geldiğini düşündüğüm evlenme tekliflerini bir kalemde silmiştim.
pek popüler olmadığım bir dönemi başarı ile atlatarak iş hayatına hızlı bir geçiş yaptıktan sonra..
meslektaşlarımın ilgi alanına girdiğimi fark ettim.. onlar benim ilgi alanımın civarında gezemiyorlardı oysa ki..
birkaç flört denemesi gene kalbimde hızlı atışa neden olmadığı için kısa sürede sonlandırıldı. Kendimce inanışlarım vardı. Birini ilk görüşte seversen sevmişsindir.Kimse kimseye zamanla alışmamalıdır.
başlangıçta gerçek aşka ulaşmamı engelleyen bazı içsel inanışlarımın farkında değildim.
Bazen ruhumu hoş tutacak birileri çıkıyordu karşıma.. başta umutlar yeşerirken sonra kara bulutlar etrafımı sarıyordu.
çevremdeki dostlarımın aşk acısı çektiklerini gördükçe koruma içgüdüsü ile duvar örmeye başladım.
buna rağmen bir sürü etkileyici çekici kariyer sahibi güçlü erkekle tanıştım çıktım.. Ve hepsi ile iyi arkadaş oldum..
Ama aşk hala kalbimin içini doldurmuyordu.
Çevremdekiler; "armudun sapı üzümün çöpü demeyi bırak" demeye başladı.
ama şimdi beni rahatsız eden ufak bir kar tanesi belki ilerde kar topu sonrasında çığ olacaktı. bunu gözealmak istemedim.
hala da istemiyorum.
Hazırım" deriz ya bazen.. Gerçekten hazır olduğumuzda o zaman Gerçek aşk biz ne kadar kaçsak da bizi bulacak.
Gerçekten ne istediğimi ve ne arzuladığımı kendime itiraf edeceğim gün başlayacak maceram..
Koruyucu zırhım o zaman çıkacak, duvarlarım yıkılacak..
Onu görünce gülümseyeceğim.. derin bir soluk alacağım... kendime güvenerek kendinden emin adımlarla ona doğru yürüyeceğim
Hayatımın şu son dönemlerinde kendimi daha iyi analiz etmeyi öğrendim. Hatalarımı mutluluklarımı kızgınlıklarımı heyecanlarımı kırgınlıklarımı keşfettim.
içimdeki sesi dinlemeyi öğrendim; kimi zaman güçlü kimi zaman çocuksu kimi zaman dişi..
ama içimdeki ses kulak vermeyi öğrendim.
kolay kolay yıkılmadığımı keşfettim
Hayatımda olanlardan verilen kararlardan başkalarını değil kendimi sorumlu tutmayı öğrendim..
sonuç olarak..
yarın olacak mı bilmiyorum yada bir daha dünyaya gelecek miyim bilmiyorum
bu nedenle her günümü son günümmüş gibi mutlu yaşamaya çalışıyorum.
birini bekleyerek değil
Çünkü sevgi insanın kendi kendine halletmesi gereken bir iş!
e.t
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder